Hinn sanni tónn

Í kvöld sannaðist mér það enn og aftur hve tónlistin hefur sterkan sess í tilveru minni. Mér var boðið á hina árlegu tónleika Blásarakvintetts Reykjavíkur sem voru haldnir í Fríkirkjunni. Á efniskránni voru verk eftir Schubert, Mozart, Beethoven og fleiri snillinga. Að hugsa sér, þessi tónlist var mestmegnis samin á síðari hluta sautjándu aldar og það er enn verið að spila hana. Í efnisskránni stóð eftirfarandi :

Þú dýra list. Ég dapur mörgu sinni.
hlaut drúpa höfði í lífsins iðusveim.
uns þú gafst anda og yl þinn sálu minni,
lést opinn nýjan, betri og fegri heim
lést opinn bjartan betri heim.

Oft harpan þín af höfgum slegin trega,
oft hljómur gleðifagur benti mér,
frá drunga heims til drottins himnavega
ó dýra list, hve bljúgur lýt ég þér
Ó dýra list, ég þakka þér.


Þessi orð segja í raun allt sem ég upplifði þarna í kvöld, þegar ég lokaði augunum sá ég fyrir mér Maximilian erkihertoga sitja í rauðum pluss sófa í fagurskrýddum tónleikasal, árið var 1790 og það klingdi í kristalsglösum gesta hans.


.............Garrinn